Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

Χανιά: Γλέντι Οικονομικής Ενίσχυσης για τη δίωξη της ΕΑ


Γλέντι Οικονομικής Ενίσχυσης για τη δίωξη της ΕΑ, με ζωντανή μουσική

ΚΥΡΙΑΚΗ 8/12 καφέ Τέχνη, Παραλία Νέας Χώρας 2μμ


Καφέ Τέχνη, Νέα Χώρα, Ακτή Παπανικολή 23, Νέα Χώρα

 

ΣΕΚ Χανίων

Εργατική Αλληλεγγύη

 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ “Εργατική Αλληλεγγύη” ΣΑΒΒΑΤΟ 7/12 Πλατεία Αγοράς 11πμ, Χανιά


Στις 12 Δεκέμβρη δικάζεται η εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη για τις αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές της απόψεις. Καλούνται να δικαστούν η Κατερίνα Θωίδου (δημοσιογράφος της εφημερίδας, μέλος Συντονιστικού ΚΕΕΡΦΑ) , Τάσος Αναστασιάδης (εκδότης, αγωνιστής του εργατικού κινήματος) και Πάνος Γκαργκάνας (διευθυντής της εφημερίδας και μέλος του ΠΣ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), μετά από μήνυση που κατέθεσε σε βάρος τους ο Ιωάννης Ανδριόπουλος, δικηγόρος, έμμισθος συνεργάτης της Χρυσής Αυγής.

Την ώρα που αποκαλύπτεται πλέον επίσημα η εγκληματική δράση των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, αποτελεί πρόκληση να δικάζονται αγωνιστές του αντιρατσιστικού-αντιφασιστικού κινήματος. Αντίθετα, η υπόθεση θα έπρεπε να πάει στο αρχείο και να ερευνηθεί η έκταση των διασυνδέσεων του μηνυτή με τους δολοφόνους νεοναζί.

Καταγγέλουμε αυτή τη δίωξη που εντάσσεται σε μια ολόκληρη εκστρατεία στοχοποίησης της Αριστεράς με τη «θεωρία των δυο άκρων».

Καλούμε όλους τους φορείς του εργατικού και λαϊκού κινήματος και της δημοκρατικής κοινής γνώμης να συμπαρασταθούν στους τρεις διωκόμενους και στην Εργατική Αλληλεγγύη.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ 

ΣΑΒΒΑΤΟ 7/12 Πλατεία Αγοράς 11πμ
 
 
Σ.Ε.Κ Χανίων 




Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2013

Κάλεσμα στην πορεία για τα 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου: Ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός!

40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου
 
Ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
 
Χανιά
 
πλατεία Αγοράς 6μμ 
 
 
Το νέο φύλλο της Εργατικής Αλληλεγγύης κυκλοφορεί Τετάρτη 13 Νοέμβρη
 

Πριν από 40 χρόνια, η εξέγερση των φοιτητών, της νεολαίας και των εργατών στο Πολυτεχνείο άνοιξε το δρόμο για την κατάρρευση της μισητής στρατιωτικής δικτατορίας. Όχι μόνο τσάκισε τους σχεδιασμούς των συνταγματαρχών, της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών, αλλά έδωσε το έναυσμα για τηνεργατική έκρηξη της Μεταπολίτευσης, για τους δυνατούς απεργιακούς αγώνες και τις μεγάλες κατακτήσεις που αυτοί έφεραν για κάθε εργαζόμενο. Τις ίδιες κατακτήσεις που σήμερα θέλουν με νύχια και με δόντια να πάρουν πίσω οι Σαμαράδες, οι Τρόικες και οι νεοναζί νοσταλγοί της χούντας.

Κάθε χρόνο οι μεγάλες πορείες της 17 Νοέμβρη – αυτής της ημέρας σύμβολο αντίστασης και πάλης – φέρνουν στο προσκήνιο τους αγώνες του σήμερα και θυμίζουν ότι ο δρόμος για νικήσουμε είναι ο δρόμος του Πολυτεχνείου: επαναστατικός! Ποτέ άλλοτε αυτό το μήνυμα δεν ήταν τόσο επίκαιρο!

Ο Νοέμβρης ήταν η δύναμη της εξέγερσης. Στην κατάληψη και τους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο, αναδείχθηκε η δύναμη του μαζικού κινήματος που συγκρούστηκε με το δικτατορικό καθεστώς, την άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς της. Η δύναμη της οργάνωσης από τα κάτω των φοιτητών και των εργατών που με τις συνελεύσεις τους στα αμφιθέατρα του καταλειμμένων σχολών στην Αθήνα, στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη, στα Γιάννενα, διεκδικούσαν «γενική απεργία για να φύγει η χούντα και τα στηρίγματά της».

Στο Πολυτεχνείο βρίσκονται επιπλέον οι ρίζες μιας νέας Αριστεράς, αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής που μπήκε μπροστά στον αγώνα κόντρα στους συμβιβασμούς των ηγεσιών της επίσημης Αριστεράς, που και τότε αναζητούσαν την «ομαλοποίηση» μέσα από «δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις» του καθεστώτος. Μιας Αριστεράς που προσπάθησε μέσα στους αγώνες της Μεταπολίτευσης αλλά και σε όλα τα επόμενα χρόνια μέχρι σήμερα να κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της εξέγερσης και της ανατροπής.

Με την έμπνευση του Πολυτεχνείου οργανώνουμε τις μάχες σήμερα! Ενάντια στην κυβέρνηση Σαμαρά που επιμένει στην ακροδεξιά ατζέντα της με νυχτερινές εφόδους των ΜΑΤ στην ΕΡΤ, με νέα Μνημόνια και απολύσεις, με ρατσιστικά μέτρα και επιθέσεις στην Αριστερά που θρέφουν τις φασιστικές συμορίες της Χρυσής
Αυγής. Εμείς επιμένουμε απεγιακά και αντιφασιστικά μαζί με τους απεργούς στην ΕΡΤ, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, παντού, χωρίς κανένα συμβιβασμό, χωρίς καμιά υποχώρηση στις πιέσεις για «κοινωνική γαλήνη». Χτίζουμε την ενότητα και τη συλλογικότητα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, συντονιζόμαστε από τα κάτω με απεργίες διαρκείας, καταλήψεις, διαδηλώσεις, συνεχίζουμε και κλιμακώνουμε για να ανατρέψουμε κυβέρνηση, Τρόικα και νεοναζί και να ανοίξουμε τον δρόμο για την συνολική εναλλακτική λύση των εργατών ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Με το ΣΕΚ και την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. μπροστα, χτίζουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά που χρειαζόμαστε μέχρι τη νίκη.

Αυτό το μήνυμα πρέπει να στείλουν χιλιάδες στόματα και υψωμένες γροθιές στη φετινή πορεία του Πολυτεχνείου. Εμπνεόμαστε από την εξέγερση του 1973 και επιμένουμε στον επαναστατικό δρόμο του Νοέμβρη. Ελάτε να τον βαδίσουμε μαζί!
 
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
 
Χανιά
 
πλατεία Αγοράς 6μμ



Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013

H άποψή μας: Ούτε νέα μέτρα ούτε τα παλιά







Η θεατρική παράσταση ότι τάχα η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου αρνείται τα νέα μέτρα που απαιτεί η Τρόικα κατέβηκε άδοξα από τη σκηνή πριν καλά-καλά αρχίσει.
Ο Βρούτσης στέλνει στη Βουλή ένα νέο πακέτο περικοπών στο Ασφαλιστικό αξίας 500 εκατομμυρίων ευρώ, όσο είναι το «κενό» στον προϋπολογισμό του 2014 σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Στουρνάρα. Και βέβαια τώρα πια οι υπουργοί ομολογούν ότι αυτό το «μίνι-ασφαλιστικό» είναι απλά η πρώτη δόση από τα επιπλέον μέτρα που απαιτούνται για να φτάσουν οι περικοπές στο ύψος του κενού που θα προκύψει στην πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού τους επόμενους μήνες.
Οι ίδιοι σκηνοθέτες που έστηναν το σκηνικό της «ηρωικής αντίστασης σε νέα μέτρα», τώρα στήνουν ένα νέο σκηνικό: τα μέτρα θα προκύψουν στην πορεία, συναινετικά, ώστε η ελληνική Προεδρία της ΕΕ και η διαδρομή προς τις Ευρωεκλογές να είναι γαλήνια, χωρίς συγκρούσεις και εντάσεις.
Κούνια που τους κούναγε! Αν νομίζουν ότι θα καθήσουμε ήσυχα σαν πρόβατα επί σφαγή περιμένοντας πότε θα συναποφασίσουν η Τρόικα και ο Σαμαράς να μπήξουν το μαχαίρι, είναι μακριά νυχτωμένοι.
Οι εργαζόμενοι που κρατούν την ΕΡΤ ανοιχτή με τον αγώνα τους δεν θα θυσιαστούν εθελοντικά στο βωμό της ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ. Οι διοικητικοί των ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν θα σταματήσουν να παλεύουν επειδή οι απολύσεις τους μετράνε στα «παλιά μέτρα». Η Πανεργατική Απεργία στις 6 Νοέμβρη είναι η στιγμή που όλοι μαζί θα δώσουμε την απάντηση που αξίζει σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις φωνάζοντας «Ούτε νέα μέτρα, ούτε τα παλιά – απολύστε τώρα τον Σαμαρά»!



Μήνυμα

 

 

Ταυτόχρονα, όμως, η επιτυχία της Πανεργατικής της επόμενης Τετάρτης θα είναι και ένα μήνυμα και προς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που σέρνουν τα πόδια τους και υποχωρούν στις κυβερνητικές πιέσεις για «κοινωνική γαλήνη» με διάφορα προσχήματα. Άλλες παρατάξεις επικαλούνται την «κούραση του κόσμου» σαν δικαιολογία για την αδράνειά τους και άλλες σερβίρουν την ίδια ταχτική ως «μακρόπνοο σχεδιασμό» επειδή ο αγώνας τραβάει σε μάκρος. Αν ήταν ειλικρινείς, θα παραδέχονταν και οι μεν και οι δε ότι ο κόσμος βγαίνει εκρηκτικά ξανά και ξανά στον αγώνα κάθε φορά που εμφανίζεται μια προοπτική κλιμάκωσης της πάλης.
Αυτή την προοπτική χρειάζεται να χτίσουμε από τα κάτω. Απεργιακές επιτροπές, πρωτοβάθμια σωματεία, πρωτοβουλίες εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλεύοντας για την επιτυχία της απεργίας στις 6 Νοέμβρη χτίζουμε τη δύναμη της βάσης. Για να φανεί μαζικά τη μέρα της Πανεργατικής, αλλά και για να φτιάξει το δίκτυο που χρειαζόμαστε για τη συνέχεια και τη διάρκεια του απεργιακού κινήματος.
Η πανελλαδική Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης αυτή την Κυριακή στην Αθήνα είναι ένα βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Να είμαστε όλοι εκεί!

Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2013

40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ένα μονοήμερο συζητήσεων στα Χανιά

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΝΟΕΜΒΡΗ στο Εργατικό Κέντρο Χανίων

1-3μμ, Η Εξέγερση, ομιλητής: Λέανδρος Μπόλαρης

5-7μμ, Η Αριστερά και ο επαναστατικός δρόμος, ομιλητής: Πάνος Γκαργκάνας

7:30-9:30μμ, Εδώ (ξανά) Πολυτεχνείο; ομιλήτρια: Μαρία Στύλλου


Ομιλητές:

* Ο Πάνος Γκαργκάνας από την εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη

* Ο Λέανδρος Μπόλαρης ιστορικός, συγγραφέας του βιβλίου «Αντίσταση, η επανάσταση που χάθηκε»

* Η Μαρία Στύλλου από το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω


Σειρά μονοήμερων εκδηλώσεων με συζητήσεις οργανώνει το περιοδικό “Σοσιαλισμός από τα Κάτω” με τίτλο “Εδώ Πολυτεχνείο - 40 χρόνια από την εξέγερση - ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός”. Οι εκδηλώσεις έρχονται να θυμίσουν πως ο δρόμος της ανατροπής της δικτατορίας δεν ήταν ούτε ομαλός, ούτε κοινοβουλευτικός, αλλά ήταν ο δρόμος της εξέγερσης που έδειξαν οι δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές που βγήκαν στους δρόμους φωνάζοντας “Επανάσταση Λαέ”.
Οι αγώνες ενάντια στην δικτατορία και η σύνδεσή τους με τους φασίστες απογόνους τους σήμερα είναι μια σημαντική προϋπόθεση, αλλά χρειάζεται να ανοίξουμε ακόμα πιο βαθιά την κουβέντα. Ποια αριστερά στήριξε την εξέγερση και ποια όχι; Γιατί η επαναστατική αριστερά του σήμερα έχει τις ρίζες της μέσα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου; Αυτά δεν είναι απλά κουβέντες ιστορικού χαρακτήρα αλλά έχουν να κάνουν με τις πολιτικές επιλογές, με την ίδια την οργάνωση των αγώνων στο σήμερα.

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΝΟΕΜΒΡΗ Εργατικό Κέντρο Χανίων

1-3μμ, Η Εξέγερση, ομιλητής: Λέανδρος Μπόλαρης

5-7μμ, Η Αριστερά και ο επαναστατικός δρόμος, ομιλητής: Πάνος Γκαργκάνας

7:30-9:30μμ, Εδώ (ξανά) Πολυτεχνείο; ομιλήτρια: Μαρία Στύλλου

Ομιλητές:

* Ο Πάνος Γκαργκάνας από την εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη

* Ο Λέανδρος Μπόλαρης ιστορικός, συγγραφέας του βιβλίου «Αντίσταση, η επανάσταση που χάθηκε»

* Η Μαρία Στύλλου από το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω




Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα

Εργατική Αλληλεγγύη

Σοσιαλισμός από τα Κάτω

το blog του ΣΕΚ στα Χανιά

Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2013

Οργανώνουμε από τα κάτω για τη νέα Πανεργατική 6 Νοέμβρη


Οργανώνουμε από τα κάτω για τη νέα Πανεργατική 6 Νοέμβρη*





Σε Γενική Απεργία καλούν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στις 6 Νοέμβρη. Οι ηγεσίες των Ομοσπονδιών μπορεί να κατάφεραν να κωλυσιεργήσουν μέχρι να καταλήξουν στην παραπάνω απόφαση, όμως ό, τι και να είχαν στα σχέδια τους η απεργία μπορεί να παίξει κομβικό ρόλο στη μάχη ενάντια στην κυβέρνηση του Σαμαρά που τρεκλίζει.
Μπορεί να είναι η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση που ετοιμάζει νέο Μνημόνιο, για την κυβέρνηση που αναγκάστηκε να φυλακίσει τους νεοναζί που κάλυπτε και που δεν έχει καταφέρει να τσακίσει τις εργατικές αντιστάσεις, με όποιον τρόπο και να έχει χρησιμοποιήσει, από τις επιστρατεύσεις μέχρι τις δικαστικές απαγορεύσεις των απεργιών.
Η 6 Νοέμβρη είναι μεγάλη ευκαιρία για όλους τους χώρους δουλειάς να συντονιστούν. Ειδικά, για τους χώρους που είναι ήδη σε απεργία αφού θα δώσει νέα ώθηση στον αγώνα τους. Οι εργαζόμενοι στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ συνεχίζουν την απεργία διαρκείας για έκτη συνεχή εβδομάδα, οι καθηγητές έχουν νέο γύρο Γενικών Συνελεύσεων και συνέλευση Προέδρων των ΕΛΜΕ, τα Νοσοκομεία κατεβαίνουν σε στάση εργασίας και διαδήλωση στο Υπουργείο Υγείας, η ΕΡΤ συμπλήρωσε τέσσερις μήνες υπό κατάληψη και με εργατικό έλεγχο.
Όσο και αν οι γραφειοκράτες ονειρεύονταν ότι θα αποφασίσουν μια τυπική 24ωρη για να «κάνουν το καθήκον τους», η Γενική Απεργία έρχεται πάνω στην ώρα που η κυβέρνηση έχει να κατεβάσει ακόμα ένα νέο Προϋπολογισμό-λαιμητόμο και δεν τις βγαίνουν τα παραμύθια για τα success story αφού ακόμα και οι αστικές εφημερίδες μιλάνε για ενδοκυβερνητικές συγκρούσεις.
Η οργάνωση της απεργίας χρειάζεται να περάσει στα χέρια των απεργιακών επιτροπών, στα χέρια των επιτροπών αγώνα, στα χέρια της βάσης του κάθε χώρου δουλειάς. Με περιοδείες, με εξορμήσεις, με μαζικές Γενικές Συνελεύσεις.

Απεργίες διαρκείας

 

Με πολιτική συζήτηση που θα ξεκαθαρίζει ότι η κυβέρνηση του Σαμαρά για να ικανοποιήσει ό, τι ζητάνε η Τρόικα και οι καπιταλιστές δεν έχει άλλο δρόμο παρά ένα ακόμα Μνημόνιο. Που θα ξεκαθαρίζει ότι μοναδική λύση για την εργατική τάξη είναι οι αγώνες μας με τις πιο οξυμένες τους μορφές: με καταλήψεις και απεργίες διαρκείας.
Όχι η αναμονή για εκλογικές λύσεις του μέλλοντος ή η υποτίμηση για την απεργία. Με πολιτική συζήτηση που θα εξηγεί ότι η οργάνωση από τα κάτω είναι ο μοναδικός τρόπος για να ελέγχουμε τα σωματεία μας και να τα βάλουμε σε αγωνιστική κατεύθυνση, να μην μπορεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία να κάνει πλάτες στις κυβερνητικές επιθέσεις.
Μέσα σε αυτό το φοβερό κλίμα η πανελλαδική συνέλευση της Συνάντησης Εργατικής Αντίστασης στις 3 του Νοέμβρη στην Πανηπειρωτική έρχεται την καλύτερη δυνατή στιγμή. Τρεις μέρες πριν τη μεγάλη Πανεργατική, αγωνιστές από όλο τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα θα χουν την ευκαιρία να κουβεντιάσουν για τις εμπειρίες που αποκόμισαν από τους αγώνες όλου του τελευταίου χρόνου και να ενισχύσουν το συντονισμό από τα κάτω, όπως περιγράφουν οι σύντροφοι που μας καλούν στις διπλανές στήλες.
Η Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης έχει κυκλοφορήσει ήδη κάλεσμα συμμετοχής και αφίσα που διακινούνται στους χώρους δουλειάς. Ταυτόχρονα, στηρίζει την απεργία διαρκείας των εργαζόμενων στα Πανεπιστήμια, όπως έχει κάνει με όλους τους αγώνες που έχουν ξεσπάσει.
Η ανακοίνωση της τονίζει: «Οι συνάδελφοι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποδεικνύουν για άλλη μια φορά όπως και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, ότι με απεργίες διαρκείας, μπορούμε να δώσουμε αποτελεσματικά και νικηφόρα τους αγώνες μας ενάντια στην βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας.
Ενώνουμε τη φωνή μας με όλη την κοινωνία που είναι στο πλευρό των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας και την στήριξη μας στον αγώνα για να μην περάσουν οι απολύσεις και η διάλυση της δημόσια δωρεάν παιδείας».

Δηλώσεις εργαζόμενων

 

Εδώ και δύο χρόνια έχουμε δημιουργήσει το Συντονιστικό των Νοσοκομείων και των Επιτροπών Αγώνα. Ήταν το οξυγόνο για κάθε αγωνιστή που ήθελε να παλέψει, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά πανελλαδικά.
Ειδικά το φετινό καλοκαίρι με την μεγάλη επίθεση που εξαπέλυσε ο Άδωνις Γεωργιάδης και η κυβέρνηση με τα κλεισίματα νοσοκομείων, τις διαθεσιμότητες και όλα τα υπόλοιπα. Ο συντονισμός είναι το απαραίτητο εργαλείο σε συνδυασμό με τη δουλειά από τα κάτω. Η Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης βάζει αυτόν τον προσανατολισμό, να υπάρξει συντονισμός όλων των κλάδων, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Να μπορούμε να φτάσουμε να δίνουμε πανεργατικές απαντήσεις. Αξίζει οποιοσδήποτε εργαζόμενος να είναι στη συνέλευση της ΣΕΑ γιατί εκεί θα μάθει πως κινούνται οι άλλοι χώροι κάτι που αποφεύγουν μετά βδελυγμίας οι γραφειοκράτες.
Αν ο συντονισμός στα νοσοκομεία μας βοήθησε στους αγώνες μας, ο συντονισμός μεταξύ διαφορετικών κλάδων και οι επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο είναι το άλας της γης.

Χρίστος Αργύρης, ειδικευόμενος γιατρός Νοσοκομείο Γεννηματάς

 
 
Είχαμε μια καταιγίδα μέτρων στην Ιντρακόμ όπου δουλεύω, αλλά έχουμε δείξει για άλλη μια φορά ότι έχουμε ετοιμοπόλεμους αγωνιστές. Η οργάνωση από τα κάτω φέρνει αποτελέσματα και αυτό είναι που έχουμε βγάλει σαν συμπέρασμα ειδικά από τους αγώνες στην Ιν Μέιντ που είναι κομμάτι της Ιντρακόμ.
Μόνο οι δυναμικοί με διάρκεια αγώνες μπορούν να νικήσουν, όπως δείχνει η ΕΡΤ. Αυτοί είναι το παράδειγμα και για τους άλλους χώρους δουλειάς.
Όσον αφορά τη συνέλευση της Συνάντησης Εργατικής Αντίστασης θα το δουλέψουμε στο χώρο δουλειάς μας, όπως και πέρυσι. Θα ενημερώσουμε τους πάντες και θα προσπαθήσουμε να φέρουμε πολύ κόσμο. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να δουν όλοι πώς μπορεί να υπάρξει οργάνωση από τα κάτω με τις εικόνες που θα έρθουν και από άλλους χώρους δουλειάς.

Γιώργος Πρέτζας, εργαζόμενος στην Ιντρακόμ

 
 
Στην πρόσφατη απεργία των καθηγητών συμμετείχαν πολλοί συνάδελφοι, νέοι, οι οποίοι δεν είχαν εμπειρία ούτε από απεργία διαρκείας ούτε από απεργιακές επιτροπές. Το ανακάτεμα παλιών και νέων συναδέλφων ήταν πολύ ενδιαφέρον και είχε εξαιρετικά αποτελέσματα και για τους μεν και για τους δε.
Στη δικιά μου ΕΛΜΕ αναπτύχθηκε μια διαπαραταξιακή συλλογική δράση η οποία είχε μετρήσιμα θετικά αποτελέσματα κυρίως στην παρουσία μας στη γειτονιά, στους γονείς και τους μαθητές μας. Στο επίπεδο των συναδέλφων η επιτυχία της δράσης των απεργιακών επιτροπών φάνηκε στα ποσοστά συμμετοχής στην απεργία. Παρ' όλα αυτά η δουλειά με τους συναδέλφους είναι ακόμα ένα ανοιχτό κεφάλαιο που πρέπει διαρκώς να το τροφοδοτούμε με συζητήσεις και δράσεις.
Αυτό θα μας εξασφαλίσει τη μέγιστη συμμετοχή στην επόμενη απεργία και τη μέγιστη δραστηριοποίηση. Οι ραγδαίες εξελίξεις τουλάχιστον στο χώρο της παιδείας είναι σίγουρο ότι θα φέρουν πάλι στο δρόμο της απεργίας αυτή τη φορά όλους τους εκπαιδευτικούς μιας και όλο και περισσότερους συναδέλφους αγγίζει το ενδεχόμενο της απόλυσης ή της υποαπασχόλησης, με μισθούς ίσους με τα επιδόματα ανεργίας. Αυτά τα προβλήματα είναι που μας φέρνουν κοντά σε οποιοδήποτε εργαζόμενο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να αρχίσει ένας αγώνας που θα καταλήξει σε γενική απεργία διαρκείας.
Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι σημαντικές οι διακλαδικές συνελεύσεις συγκεντρώσεις, γιατί μοιραζόμαστε τις αγωνιστικές μας εμπειρίες, αλλά κυρίως αποχτάμε αυτοπεποίθηση για το πού μπορούμε να φτάσουμε.

Αθανασία Κατσούλη, καθηγήτρια, Α’ ΕΛΜΕ Αθήνας

*γράφει ο Νεκτάριος Δαργάκης για την εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2013

Βιομηχανία διώξεων στα Χανιά – το μαζικό κίνημα μπορεί να δώσει την απάντηση


Βιομηχανία διώξεων στα Χανιά – το μαζικό κίνημα μπορεί να δώσει την απάντηση

Η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη τρομοκρατημένη από τις μαζικές απεργίες των τελευταίων εβδομάδων, αδύναμη να επιβάλει τα μνημόνια της χρεοκοπίας και φοβισμένη από την διαρκή ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου της δουλειάς χρησιμοποιεί διάφορα μέσα όπως την συκοφάντηση των λαϊκών κινητοποιήσεων, τη διασπορά ψευδών ειδήσεων για τους σκοπούς του εργατικού κινήματος, τις παράνομες επιτάξεις, την ωμή αστυνομική βία και τη δράση της Χρυσής Αυγής για να καταστείλει αυτή την δυναμική που μπορεί να αποτελέσει ικανό παράγοντα για την ανατροπή των πολιτικών της εξαθλίωσης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το πρωτοφανές κύμα διώξεων εναντίον πολιτών και αγωνιστών στα Χανιά που συμμετείχαν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια των μαζικών κινητοποιήσεων στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, όπου μετά από κάλεσμα των δασκάλων και των καθηγητών πραγματοποιείται μεγάλη διαδήλωση ενάντια στις πολιτικές που εξαθλιώνουν τον λαό αλλά και στη Χρυσή Αυγή που προσπάθησε να εμφανιστεί στην πόλη σαν δύναμη διαμαρτυρίας κι ενώ ακολούθησε ένα μπαράζ επιθέσεων από δυνάμεις των ΜΑΤ, στη μεγάλη συγκέντρωση και πορεία τον Φλεβάρη του 2012 και κατά τη διάρκεια της 48ωρης απεργίας ενάντια στο τρίτο μνημόνιο και που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Παπαδήμου καθώς και στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου όπου ύστερα από κάλεσμα της ΕΛΜΕ Χανίων και άλλων μαζικών φορέων και οργανώσεων πραγματοποιήθηκε διαδήλωση μετά το τέλος της παρέλασης και ενώ είχε προηγηθεί προσπάθεια να εμποδιστούν από τα ΜΑΤ. Συνολικά και από τις τρεις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας διώκονται 23 αγωνιστές. Ορισμένα από αυτά είναι δημόσιοι υπάλληλοι και σύμφωνα με τη διάταξη που ψηφίστηκε στο τρίτο μνημόνιο εκκρεμεί ΕΔΕ εναντίον τους και τίθενται αργία σε ένα χρόνο. Είναι μια ξεκάθαρη προσπάθεια τρομοκράτησης του κινήματος, την ίδια στιγμή όπου ρατσιστές δολοφόνοι, επίορκοι βουλευτές και λαμόγια επιχειρηματίες απολαμβάνουν την ελευθερία τους και συνεχίζουν να ραδιουργούν εις βάρος μας.
Ουσιαστικά η συγκυβέρνηση προσπαθεί να φτιάξει μια βιομηχανία διώξεων στα Χανιά, η οποία αν πετύχει τους σκοπούς της θα επεκταθεί και αλλού, για να καταστείλει τη δράση των εργαζομένων ενάντια στις πολιτικές εξαθλίωσης και για να ανοίξει τον δρόμο στη ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής για να επιβάλει την ρατσιστική ατζέντα της. Τα Χανιά βρίσκονται στην πρωτοπορία της αντιμνημονιακής και αντιρατσιστικής πάλης και αποτελούν ένα αγκάθι στα πλευρά της τρόικας εσωτερικού, αφού και μαζικό κίνημα υπάρχει που συσπειρώνει δυναμικά τον κόσμο της δουλειάς και γιατί έχουν σταθεί εμπόδιο στο να χύσει η Χρυσή Αυγή το ρατσιστικό δηλητήριο της. Δεν θα τους περάσει! Και η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο με την οργανωμένη παρέμβαση του εργατικού κινήματος στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και στις γειτονιές, με την οργάνωση και εξάπλωση των απεργιών ώστε να γίνουν διαρκείας και με την δημιουργία ενός δικτύου συντονισμού των αγώνων και των συνδικάτων από τα κάτω, σπάζοντας κάθε δεσμό με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία αλλά και αναδεικνύοντας το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης ως τη μόνη ικανή συνθήκη για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με τις πολιτικές της εξαθλίωσης και της τρομοκρατίας.

Τη Τρίτη 5/2 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση – πορεία ενάντια στην κρατική τρομοκρατία στην πλατεία Αγοράς και ώρα 6μμ ενώ την Πέμπτη 7/2 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση αλληλεγγύης στους διωκόμενους για την 28/10/2011 κατά τη διάρκεια της προανάκρισης στα Δικαστήρια Χανίων και ώρα 9μμ.


ΣΕΚ Χανίων


Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

Ρεμπέτικο γλέντι οικονομικής ενίσχυσης της εφημερίδας Εργατική Αλληλεγγύη

Ρεμπέτικο γλέντι για την ενίσχυση της εφημερίδας Εργατική Αλληλεγγύη με τους Κώστα Καλύβα, Νίκο Μπλαζάκη, Γιώργο Γκόγκουρα και Αντώνη Αντωνακόπουλο στο καφέ Τέχνη στη Νέα Χώρα την Κυριακή 23/12 και ώρα 2 μ.μ.



Φίλοι και σύντροφοι αναγνώστες της Εργατικής Αλληλεγγύης,

Από τότε που η εφημερίδα μας και εφημερίδα σας πέρασε τα 1000 φύλλα στις αρχές του 2012, οι αγώνες του κινήματος (απεργιακοί, αντιφασιστικοί, εκλογικοί…) μας υποχρέωσαν πολλές φορές να απλώσουμε τις σελίδες της. Συγκεκριμένα προχωρήσαμε δέκα φορές σε έκδοση εικοσασέλιδης Εργατικής Αλληλεγγύης, μια φορά σε 24 σελίδες και δυο φορές σε έκτακτα τετρασέλιδα φύλλα (για να καλύψουμε τις φανταστικές κινητοποιήσεις που πολιόρκησαν τη Βουλή όταν ψηφίζονταν τα Μνημόνια, πρώτα του Παπαδήμου και πρόσφατα του Σαμαρά).

Κοινή μας εκτίμηση είναι ότι αυτό το κίνημα δεν κάνει πίσω και το δείχνει με τον πιο μαχητικό τρόπο καθημερινά. Είτε πρόκειται για τις καταλήψεις ενάντια στις απολύσεις σε Δήμους, ΑΕΙ-ΤΕΙ ή Υπουργεία, είτε για τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις που κυνηγάνε τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής σε κάθε πόλη και συνοικία, το μήνυμα είναι το ίδιο.

Γι’ αυτό βάζουμε πλώρη να ανεβάσουμε τις σελίδες της Εργατικής Αλληλεγγύης σε είκοσι σε μόνιμη βάση με τη νέα χρονιά.

Σε αυτή την προσπάθεια είμαστε βέβαιοι ότι θα έχουμε τη στήριξή σας με όλους τους τρόπους που έχετε δείξει ξανά και ξανά. Με τις ανταποκρίσεις που μας στέλνετε, με τις γνώμες και τα γράμματά σας, με τη διακίνηση της Εργατικής Αλληλεγγύης χέρι με χέρι εκεί που μετράει πιο πολύ: στους χώρους δουλειάς και σπουδών, στις γειτονιές, στις διαδηλώσεις.

Έχουμε ανάγκη και την οικονομική στήριξή σας. Ξέρετε όλοι και όλες ότι δεν έχουμε «χορηγούς», ούτε δημοσιεύσαμε ποτέ διαφημίσεις. Γι’ αυτό σας καλούμε να στηρίξετε την οικονομική εξόρμηση της Εργατικής Αλληλεγγύης που βρίσκεται σε εξέλιξη.


Εργατική Αλληλεγγύη



ΣΕΚ Χανίων


Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Εκδήλωση -συζήτηση: Τρόικες, Μνημόνια, Νεοναζί - Να τους διώξουμε τώρα! (Η άνοδος της Αριστεράς, οι εργατικοί αγώνες και η αντικαπιταλιστική προοπτική)

Ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση του ΣΕΚ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα,
συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) με θέμα:

Τρόικες, Μνημόνια, Νεοναζί - Να τους διώξουμε τώρα!
(Η άνοδος της Αριστεράς, οι εργατικοί αγώνες και η αντικαπιταλιστική προοπτική)


ομιλητής: Τάσος Αναστασιάδης, συντονιστής Πρωτοβουλίας Συνάντησης
Εργατικής Αντίστασης

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 7μμ στο Εργατικό Κέντρο 









Όπως γνωρίζαμε από πριν και, όπως γράφουμε και λέμε σε κάθε ευκαιρία, το πράγμα χοντραίνει. Ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ πυκνός. Η προδοτική κυβέρνηση ταξικού πολέμου Σαμαρά, Βενιζέλου και ΚΟΥΒΕΛΗ (υπάρχει λόγος που τον τελευταίο τον υπογραμμίζουμε), φαίνεται έτοιμη να τα παίξει όλα για όλα για να προστατεύσει την ασφάλεια των αφεντικών της. Η ζωή και η καθημερινότητά μας χειροτερεύει κάθε ώρα που περνάει. Μνημόνια πάνω στα μνημόνια, μέτρα πάνω στα μέτρα. Συντάξεις 300 ευρώ που κόβονται ακόμα περισσότερο. Ανύπαρκτες κοινωνικές δομές στις τοπικές κοινωνίες. Είναι φανερό ότι η αστική τάξη το έχει καταλάβει πολύ καλά. Ο θάνατός μας, η ζωή της. Η εξαθλίωσή μας, οι λίστες και τα χοντρά λεφτα στο εξωτερικό. Είναι η κρίσιμη ώρα. Είναι η ώρα που θα φανεί αν η αριστερά είναι σε θέση να μπει μπροστά, με σεβασμό στο λαό και στα προβλήματά του, αλλά απόφασισμένη να αποτελέσει τη λύση και την κάθαρση. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα είναι κομμάτι του προβλήματος, θα είναι αριστερά των ανακοινώσεων και των διαμαρτυριών, θα είναι φτηνή μαγκιά αυτό που δείχνει.
Ο καιρός δοκιμάζει λοιπόν την πολιτική της αριστεράς. Και της δικής μας αριστεράς της ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ - του μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πάλι ο καιρός θα δοκιμάσει την δυναμική και την αξιοπιστία μας. Ας αποδείξουμε τι είμαστε άξιοι να κάνουμε λοιπόν. Γνωρίζουμε καλά πόσο λίγο μετράνε τα εκλογικά αποτελέσματα. Ποτέ τις τεράστιες αλλαγές δεν τις φέρανε οι μεγάλες εκλογικές πλειοψηφίες. Εμείς δεν ήρθαμε εδώ για να ερμηνεύσουμε τον κόσμο. Δεν θέλουμε να είμαστε ούτε φιλόσοφοι, ούτε προφήτες. Εμείς ήρθαμε εδώ για να αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλουμε να είμαστε επαναστάτες. Αυτό είναι η “δουλειά” και ο σκοπός της δράσης μας. Που θα πραγματοποιηθεί - όχι σε κάποιο αόρατο μέλλον - με πολιτικό υποκείμενο τον κόσμο της δουλειάς και με δικλείδα ασφαλείας τη δική μας σχέση με την εργατική τάξη. ΄Ετσι θα πραγματοποιηθεί και η αλήθεια που διατύπωσαν οι κλασικοί - “η εργατική τάξη θα αλλάξει την κοινωνία και ταυτόχρονα θα αλλάξει και τον εαυτό της” .
Εμείς λοιπόν, στον αντίποδα της καπιταλιστικής κρίσης, προτάσσουμε ένα εργατικό κίνημα. Δυναμικό, ανήσυχο και επικίνδυνο για τον αντίπαλο, που όσο πάει γίνεται περισσότερο οργανωμένο, ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟ και προσανατολισμένο. Αυτό είναι το μόνο όπλο μας στην συγκυρία του παρατεταμένου οικονομικού, κοινωνικού και ταξικού πολέμου.

Επανάσταση

Αυτό το κίνημα βρίσκεται κάθε μέρα στο δρόμο. Καταλαμβάνει εργοστάσια, απεργεί, διεκδικεί, συλλαμβάνεται και έρχεται αντιμέτωπο με την δικαιοσύνη των αστών. Ένα πολιτικό και οργανωμένο εργατικό κίνημα προτάσσουμε στον αντίπαλο. Που ξέρει να πετυχαίνει καθημερινές σημαντικές τακτικές νίκες, να δέχεται ταξικές ήττες χωρίς να λυγίζει, να είναι πάντα ετοιμοπόλεμο. Που γνωρίζει μέσα από τον καθημερινό του αγώνα ότι η στρατηγική απάντηση στην κρίση είναι ΜΟΝΟ η πολιτική της αντικαπιταλιστικής ρήξης και ανατροπής.
Με αυτόν τον κόσμο θα πάμε στην επανάσταση. Μαζί με τον ανήσυχο κόσμο της γειτονιάς, τον εργάτη, τον απολυμένο και τον άνεργο θα φτιάξουμε το κοινωνικό-πολιτικό ρεύμα δράσης και ανατροπής. Εμείς θα τον επιλέξουμε, θα ζυμωθούμε μαζί του στις ίδιες κοινωνικές διαδικασίες, θα πορευτούμε στις ίδιες πορείες, θα αντιμετωπίσουμε την ίδια καταστολή και θα “δέσουμε το ατσάλι”. Με τον κόσμο που υπάρχει δίπλα μας θα σφίξουμε τα χέρια και θα προχωρήσουμε. Δεν θα περιμένουμε να φτιάξουμε τον ιδανικό τύπο επαναστάτη. Θα προχωρήσουμε, με όσους ΠΑΡΟΝΤΕΣ. Θα νικήσουμε γιατί η άρχουσα τάξη δεν έχει πια απαντήσεις για όλα. Ο καπιταλισμός κινείται σπασμωδικά. Φοβάται και επιτίθεται, φοβάται και φυλακίζει, φοβάται και σκοτώνει. Είναι, σύντροφοί μου, η στιγμή που μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά για αντικαπιταλιστική ανατροπή. Είναι αληθινή. Είναι χειροπιαστή. Είναι επίκαιρη. Είναι απαραίτητη. Είναι απελευθέρωση του λαού και της τάξης. Δεν είναι κομμάτι μακρινού ονείρου. Είναι κομμάτι του ΣΗΜΕΡΑ.
ΣΕΚ, πυρήνας Χανίων
 

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

Εκδήλωση - συζήτηση: "Το εργατικό κίνημα κλιμακώνει στην Ευρώπη - πως οργανώνουμε την απεργία στις 14 Νοέμβρη"






Συντονισμένη απεργία και άλλες δράσεις σε όλη την Ευρώπη στις 14 Νοέμβρη κάλεσε η Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων στη συνεδρίαση της 17ης Οκτώβρη. Πρόκειται για την πιο συντονισμένη κίνηση των ευρωπαϊκών συνδικάτων εδώ και πολλές δεκαετίες και δίνει την ευκαιρία για ένα πρωτοφανές απεργιακό γεγονός, μιας και ήδη σε μια σειρά χώρες έχει κηρυχτεί γενική απεργία.
Η απόφαση ήταν αποτέλεσμα του απεργιακού ξεσηκωμού που ήδη εξελίσσεται σε όλο το Νότο της Ευρώπης και της πίεσης πάνω στις ηγεσίες των μεγάλων ευρωπαϊκών συνδικάτων για πρωτοβουλίες συντονισμού. Οι απεργίες στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία έχουν γίνει σύμβολο και έχουν δώσει έμπνευση στους εργάτες και τις εργάτριες όλης της Ευρώπης. Το σύνθημα “Είμαστε όλοι Έλληνες” που ακούγεται σε όλες τις διαδηλώσεις δεν είναι σύνθημα “συμπαράστασης” αλλά δείχνει ότι όλο και μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής τάξης ξέρουν πως η σύγκρουση με τη λιτότητα και τις περικοπές δεν μπορεί να γίνει παρά με απεργιακή κλιμάκωση. Οι εργάτες και οι εργάτριες στην Ελλάδα δεν μπορούν να λείπουν από αυτό το ιστορικό ραντεβού. Η 14η Νοέμβρη πρέπει να γίνει υπόθεση όλων των εργατικών χώρων, όλων των συνδικάτων. Είναι η μέρα που μπορούμε να απεργούμε ταυτόχρονα με συναδέλφους μας από τη μία ως την άλλη άκρη της ηπείρου, δείχνοντας ποιος πραγματικά έχει τη δύναμη, αν την έχουν οι τραπεζίτες της Φρανκφούρτης, ή οι εργάτες που κινούν την οικονομία είτε δουλεύουν σε λεωφορεία, είτε σε εργοστάσια, είτε σε σχολεία και νοσοκομεία. Αν ο Σαμαράς αποφασίσει να φέρει τα καινούργια μέτρα στη Βουλή πριν από αυτήν την ημερομηνία, όποτε κι αν είναι αυτή, η απάντησή μας πρέπει να είναι απεργία διαρκής, από την ώρα της κατάθεσης μέχρι και τις 14 Νοέμβρη και ακόμα παραπέρα, μέχρι να φύγουν και οι Τρόικες και τα μνημόνια και η τρικομματική κυβέρνηση. Κι αυτό θα είναι ένα ακόμη μεγαλύτερο παράδειγμα προς μίμηση για την εργατική τάξη όλης της Ευρώπης. Για να οργανώσουμε με τους καλύτερους όρους την απεργία στις 14 Νοεμρίου και για να συζητήσουμε για εκείνη την προοπτική που θα απαντήσει στην καπιταλιστική επίθεση και την λαίλαπα των νέων μέτρων σας προσκαλούμε στην εκδήλωση - συζήτηση που διοργανώνει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ) με θέμα: "Το εργατικό κίνημα κλιμακώνει στην Ευρώπη - πως οργανώνουμε την απεργία στις 14 Νοέμβρη" την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου και ώρα 7.30 μμ στο καφέ Γωνιά των Αγγέλων.


ΣΕΚ Χανίων

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012

Πανεργατικός σεισμός και για τα Χανιά η απεργία στις 18/10 (φωτογραφίες)




Πανεργατικός σεισμός και για τα Χανιά η απεργία στις 18/10, με πάνω από 10.000 απεργούς να διαδηλώνουν ενάντια στα νέα οικονομικά μέτρα που πρόκειται να λάβει η συγκυβέρνηση.
Με πανό συμμετείχαν το Εργατικό Κέντρο και το Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, οι δάσκαλοι της ειδικής αγωγής με δικό τους πανό, οι σύλλογοι εργαζομένων στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ, τα ΕΛΤΑ, το Νοσοκομείο Χανίων, τη ΔΕΗ, τους ΟΤΑ, των μισθωτών κυλικείων Ν. Χανίων, οι εργαζόμενοι ΤΕΕ Δυτ. Κρήτης, οι ταξιτζήδες, η ομοσπονδία επαγγελματιών - βιοτεχνών, οι αγρότες κι η Συνέλευση Χαλέπας. Μαζικά και ιδιαίτερα μαχητικά ήταν τα μπλοκ των φοιτητών και των μαθητών. Επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ταξική Πορεία, το Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών, το Φόρουμ Μεταναστων Κρήτης, αναρχικοί και το ΕΠΑΜ.
Η διαδήλωση ξεκίνησε από την πλατεία Αγοράς και κατέληξε στα γραφεία της αντιπεριφέρειας στα Δικαστήρια, με πιο δυνατό το μπλοκ των δασκάλων. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στην απεργία και την πορεία έλαβαν μέρος και οι ιδιοκτήτες φορτηγών μαζί με τα οχήματα τους. Στο τέλος της πορείας έφυγαν οργανωμένα κορνάρωντας κατά όλη τη διάρκεια της διαδρομής.
Συμπερασματικά, και γι' άλλη μια φορά, αποδεικνύεται ότι η εργατική τάξη είναι η μόνη που μπορεί να απαντήσει στην καπιταλιστική επίθεση και την λαίλαπα των νέων μέτρων, οργανώνοντας την αντίσταση της με εργατικές επιτροπές σε κάθε χώρο δουλειάς και επιβάλλοντας 48ωρες επαναλαμβανόμενες πανεργατικές μέχρι τη νίκη.
Το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις στην υπόθεση της ανατροπής, για αντικαπιταλιστική διέξοδο από την κρίση, για μια κοινωνία χωρίς τρόικες, μνημόνια και νεοναζί.

ΣΕΚ Χανίων










Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Εκδήλωση -συζήτηση: «Συρία – Αίγυπτος, η αραβική άνοιξη σε σταυροδρόμι»




Η “Αραβική Άνοιξη”, το κύμα των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων που σαρώνει τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες δοκιμασίες τής περίπου εικοσάμηνης ύπαρξής της.
Στη Συρία, η επανάσταση ενάντια στον Άσαντ έχει μετατραπεί σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με αβέβαιη έκβαση. Στην Αίγυπτο, η Χούντα των στρατηγών του Μουμπάρακ αναγκάστηκε κάτω από την πίεση του μαζικού κινήματος να δεχτεί την εκλογή του Μούρσι, του υποψήφιου της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, στη θέση του Προέδρου, αλλά αρνείται να εγκαταλείψει την πολιτική εξουσία. Στη Λιβύη, ο Καντάφι μπορεί να ανατράπηκε, αλλά η ιμπεριαλιστική επέμβαση μετέτρεψε τη χώρα σε ένα άθροισμα καντονιών με τις ένοπλες ομάδες να δρουν ανεξέλεγκτες. Και στην Τυνησία, τη μητέρα της αραβικής επανάστασης, οι διαδηλωτές συγκρούονται τώρα με τη νέα κυβέρνηση του ισλαμικού κόμματος Ενάχντα, που συνεχίζει την ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική φτώχειας, την πολιτική δηλαδή που ώθησε τον νεαρό Μοχάμεντ Μπουαζίζι να αυτοκτονήσει βάζοντας φωτιά στον εαυτό του στις 17 Δεκέμβρη του 2010. Η πρόσφατη σύλληψη της μητέρας του Μπουαζίζι έξω από τα δικαστήρια της πόλης Σίντι Μπουζίντ, για “ανάρμοστη συμπεριφορά προς τις αρχές”, είναι ίσως η πιο γλαφυρή συμπύκνωση της φάσης στην οποία βρίσκεται η Αραβική Άνοιξη.
Οι εξελίξεις αυτές κάνουν διάφορους αναλυτές να μιλάνε απαισιόδοξα για έναν “Αραβικό Χειμώνα”. Ακόμα χειρότερα, οι θεωρίες συνωμοσίας γνωρίζουν νέες δόξες: οι επαναστάσεις, λένε οι θεωρίες αυτές, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα οργανωμένο σχέδιο των ιμπεριαλιστών για να ξανασχεδιάσουν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, στο πρότυπο των “έγχρωμων επαναστάσεων” που έχουμε δει στην Ουκρανία, στη Γεωργία και αλλού. Χρειάζεται να ξεκινήσουμε από την αφετηρία ότι αυτές οι θεωρίες είναι θεμελιακά λαθεμένες. Οι επαναστάσεις δεν είναι μονόπρακτα έργα με προσυνεννοημένο σενάριο και προσχεδιασμένο τέλος. Είναι ανοιχτές ιστορικές διαδικασίες, που κατορθώνουν να πετυχαίνουν τους σκοπούς τους στο μέτρο που τα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που αναδεικνύονται μέσα από αυτές βρίσκουν τις σωστές απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει η ζωντανή τους εξέλιξη. 

Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Το καθεστώς Άσαντ μοιάζει με παγόβουνο που λιώνει. Οι αυτομολήσεις στελεχών του καθεστώτος, που καταλαβαίνουν ότι οι μέρες του είναι μετρημένες, συνεχίζονται. Στο Χαλέπι, υπάρχουν οι πρώτες ενδείξεις ότι οι σουνίτες αστοί αρχίζουν να εγκαταλείπουν τον Άσαντ και να ρίχνουν το βάρος τους προς την πλευρά της αντιπολίτευσης. Αν ο Άσαντ επιμείνει, τότε η στρατιωτική σύγκρουση θα βαθύνει. Ωστόσο, η εξέγερση δεν μπορεί να νικήσει στρατιωτικά, όσα όπλα και αν πάρει από εξωτερικές πηγές. Η Δαμασκός και το Χαλέπι δεν μπορούν να “απελευθερωθούν” από τα έξω, όπως λέει η ηγεσία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Η στρατιωτικοποίηση της επανάστασης έχει μετατραπεί πλέον σε συνειδητή στρατηγική της ηγεσίας της Αντιπολίτευσης (κυρίως της Μουσουλμανικής Αδελφότητας) με απώτερο στόχο τη διάσπαση στα ανώτερα κλιμάκια του καθεστώτος και την πρόκληση κάποιου είδους εξωτερικής επέμβασης. Μια τέτοια επέμβαση θα αποτελέσει και το τέλος της συριακής επανάστασης ως ανεξάρτητου πολιτικού παράγοντα και τη μετατροπή της σε εργαλείο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τους δικούς τους σκοπούς. Οι αγωνιστές που παλεύουν για τη δημοκρατία στη Συρία πρέπει να επιμείνουν στην αναγκαιότητα του μαζικού κινήματος στις πόλεις, στην κινητοποίηση της εργατικής τάξης που δεν έχει παρέμβει ακόμα συλλογικά στην εξέλιξη της επανάστασης: μόνο έτσι θα καταπολεμηθούν οι κίνδυνοι του θρησκευτικού σεχταρισμού και της ξένης επέμβασης, ώστε η ανατροπή του καθεστώτος να ξημερώσει καλύτερες μέρες για το συριακό λαό. Και μόνον από μια τέτοια διαδικασία θα χτιστεί μέσα από το κίνημα για τη δημοκρατία μια νέα Αριστερά, που θα παίξει ρόλο στη Συρία της επόμενης μέρας μετά τον Άσαντ και στη νέα Μέση Ανατολή.




Το κίνημα στη Δύση χρειάζεται να προσφέρει στις αραβικές επαναστάσεις που παλεύουν ενάντια στα δικτατορικά καθεστώτα έμπρακτη αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη αυτή δεν μπορεί να είναι απλές δηλώσεις υποστήριξης, σαν κι αυτές που κάνει υποκριτικά ο Αβραμόπουλος την ίδια στιγμή που κλείνει συμφωνίες με το Ισραήλ, ούτε μπορεί να είναι η συμμετοχή της Αριστεράς στην ψυχροπολεμική κατακραυγή των αστικών ΜΜΕ κατά της Ρωσίας και του Ιράν. Η καλύτερη έμπρακτη αλληλεγγύη προς τον συριακό λαό είναι η αντίσταση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της δικιάς μας άρχουσας τάξης που ως αποτέλεσμα θα έχουν την ακύρωση της επανάστασης. Αυτό σημαίνει πάλη ενάντια σε οποιαδήποτε ελληνική συμμετοχή σε επέμβαση στη Μέση Ανατολή: να πάψουν τα ελληνικά λιμάνια να φιλοξενούν τα αεροπλανοφόρα των Μεγάλων Δυνάμεων που πλέουν για την Ανατολική Μεσόγειο, να κλείσει η βάση της Σούδας, να σταματήσει κάθε συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ. Έμπρακτη αλληλεγγύη σημαίνει ακόμα την απαίτηση να ανοίξουν τα σύνορα για τους Σύριους πρόσφυγες και να βάλουμε φραγμό στην ισλαμοφοβική υστερία που ήδη σπέρνουν οι φασίστες ενάντια στον ερχομό τους. Είμαστε μαζί με τα αδέλφια μας στην Μέση Ανατολή που παλεύουν για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Και ο καλύτερος τρόπος για να τους συμπαρασταθούμε είναι να ανατρέψουμε τα αφεντικά στην ίδια μας τη χώρα. Σας προσκαλούμε λοιπόν να συζητήσουμε  για αυτά τα ζητήματα στην εκδήλωση - συζήτηση με θέμα: «Συρία – Αίγυπτος, η αραβική άνοιξη σε σταυροδρόμι» που διοργανώνει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ) την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου και ώρα 7.30 μ.μ στο καφέ Γωνιά των Αγγέλων στο Ενετικό Λιμάνι των Χανίων.

ΣΕΚ, πυρήνας Χανίων


Όχι στοιχεία στη Χρυσή Αυγή για τα παιδιά και τα νήπια των μεταναστών




Ντροπή για τον τόπο αποτελεί η ανταπόκριση του Δήμου Ρεθύμνης στο κάλεσμα της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, μέσω της αποκεντρωμένης διοίκησης Κρήτης και του Υπουργείου Εσωτερικών, να δώσει στοιχεία για τα νήπια και τα παιδιά των μεταναστών που πηγαίνουν στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου. Η συνεργασία του Δήμου με τη Χρυσή Αυγή για την εκκαθάριση των παιδικών σταθμών θυμίζει τη συνεργασία των τοπικών αρχών της Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια της Κατοχής που οδήγησε στην εκκαθάριση της Εβραϊκής κοινότητας της πόλης.
Η καταγραφή αποτελεί το πρώτο βήμα για την πραγματοποίηση της απειλής του βουλευτή της ναζιστικής οργάνωσης, Παναγιώταρου, ότι θα μπαίνουν στους παιδικούς σταθμούς και θα πετούν τα παιδιά των μεταναστών έξω. Αποκαλύπτεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η συνεργασία της μνημονιακής κυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ με τη ναζιστική οργάνωση και τα τάγματα εφόδου της.
Από τη μια η κυβέρνηση με τις άγριες περικοπές που εφαρμόζει πέταξε έξω από τους παιδικούς σταθμούς πάνω από 50.000 παιδιά, από την άλλη συνεργάζεται με τη Χρυσή Αυγή για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο ενοχοποιώντας τους μετανάστες. Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι αποτελούν ένα πρόθυμο δεκανίκι της Τρόικας και των κυβερνητικών επιλογών.
Ζητάμε αύξηση των κονδυλίων για τους παιδικούς σταθμούς, το άνοιγμα νέων δημοτικών παιδικών σταθμών, με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Να διευρυνθούν τα κριτήρια αποδοχής και να καταργηθούν τα τροφεία.
Καλούμε τους Δήμους της Κρήτης να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Δήμου Ιεράπετρας και να αρνηθούν να παρέχουν τα στοιχεία των παιδιών στη Χρυσή Αυγή, καταδικάζοντας το ρατσιστικό ερωτηματολόγιο Στυλιανίδη.
Καλούμε τα σωματεία, τις κινήσεις των εργαζομένων και της νεολαίας να υπερασπίσουν το δικαίωμα όλων των παιδιών στην πρόσβαση στους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς

Χανιά 12/10/2012

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Βίντεο: η συγκέντρωση και πορεία της πανεργατικής 26/9 στα Χανιά



Παρακολουθήστε βίντεο με στιγμιότυπα και συνεντεύξεις διαδηλωτών από την απεργιακή συγκέντρωση και πορεία της 26ης Σεπτεμβρίου στα Χανιά ενάντια στην συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ και ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΕΕ, από τον σύντροφο Freek Blauwhof και για λογαριασμό του TRNN News.

 The first general strike against the new coalition government boosts the confidence of left organisers in the Greek city of Chania.










Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Για το 2ο αντιφασιστικό φεστιβάλ στα Χανιά





Για το 2ο αντιφασιστικό φεστιβάλ στα Χανιά

   Με επιτυχία και μεγάλη προσέλευση κόσμου πραγματοποιήθηκε το 2ο αντιφασιστικό φεστιβάλ που οργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ το Σάββατο 6 Οκτωβρίου στη Γαλλική Σχολή, καθιστώντας το πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός για τη πόλη των Χανίων. 
   Κέντρο του φεστιβάλ ήταν η συζήτηση με θέμα "Ενωμένοι ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική απειλή" και με ομιλητές τους Πέτρο Κωνσταντίνου, συντονιστή της ΚΕΕΡΦΑ και δημοτικό σύμβουλο Αθηνών, Νασίμ Αλατράς, δημοσιογράφο, συγγραφέα και τον Φώτη Μπιχάκη, γραμματέα της ΕΛΜΕ Χανίων. Στη συζήτηση, όπου την παρακολούθησαν 100 άτομα, τονίστηκε το πως μπορούμε να αποκλείσουμε τους νεοναζί από παντού (χώρους δουλειάς, σχολεία, γειτονιές και χωριά) κάνοντας σύνδεση και με την ανάλογη απόφαση της ΕΛΜΕ Χανίων για απονομιμοποίηση των φασιστών κοινωνικά, πολιτικά και νομικά. Μπήκαν επίσης και πολλά παραδείγματα από την καθημερινή αντιφασιστική πάλη (Νίκαια, 24 Αυγούστου) και την αναγκαιότητα για ενότητα όλων των κοινωνικών δυνάμεων στην προοπτική του ενιαίου μετώπου ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική απειλή. Τέλος, έγινε κάλεσμα να παραστούν αντιπροσωπείες από αντιφασιστικές κινήσεις και μετανάστες για να συμμετέχουν στο μεγάλο φεστιβάλ της ΚΕΕΡΦΑ στις 14 Οκτώβρη. 
   Μετά τη συζήτηση ακολούθησε καλλιτεχνικό πρόγραμμα με αντιφασιστικό Καραγκιόζη από το Νίκο Μπλαζάκη, συναυλία μαθητικών σχημάτων με τους Viva l' antarctica, Core και Υποκρισία ενώ η βραδιά έληξε με ρεμπέτικο και κρητικό γλέντι απ' τους Κώστα Καλύβα, Γιάγκο Χαιρέτη και την παρέα τους που έτυχε ιδιαίτερα θετικής αποδοχής από τους παρευρισκόμενους. Ιδιαίτερο χρώμα έδωσαν στο φεστιβάλ τα περίπτερα φορέων και συλλογικοτήτων όπως των καθηγητών, του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, του Κοινωνικού Στεκιού - Στεκιού Μεταναστών, της Κοινωνικής Κουζίνας και της Πρωτοβουλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα δείχνοντας τον δρόμο για τον τρόπο που μπορούμε ενωτικά να αγωνιστούμε ενάντια στους μαχαιροβγάλτες της ΧΑ και του συστήματος που την στηρίζει.
   Το φεστιβάλ άφησε μια μεγάλη παρακαταθήκη για το μέλλον, βάζοντας την ΚΕΕΡΦΑ μπροστά σε μεγαλύτερα καθήκοντα στα Χανιά ώσπου να γυρίσουμε οριστικά τους νεοναζί στους υπονόμους της Ιστορίας όπου ανήκουν.



Ανακοίνωση: Ανεπιθύμητη η Μέρκελ στην Ελλάδα - Ξεσηκωμός, όλοι στους δρόμους ενάντια σε κυβέρνηση και ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΕΕ





Ανακοίνωση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος για την επίσκεψη Μέρκελ

Ανεπιθύμητη η Μέρκελ στην Ελλάδα - Ξεσηκωμός, όλοι στους δρόμους ενάντια σε κυβέρνηση και ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΕΕ


   Η επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ, εκπροσώπου των δανειστών και των τραπεζιτών για τους οποίους οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί την πιο βάρβαρη καταστροφή της ζωής και της καθημερινότητας τους, με το πετσόκομμα μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, την διάλυση του κράτους πρόνοιας, της δημόσιας υγείας, είναι μια πρόκληση για όλους όσους αγωνιζόμαστε για να μπει τέλος στη διαρκή σφαγή των Μνημονίων, της λιτότητας και των περικοπών. 
   Οι εργαζόμενοι, οι αγρότες, οι φοιτητές και οι συνταξιούχοι πρέπει να στείλουν ηχηρό μήνυμα απόρριψης των πολιτικών εξαθλίωσης και φτώχειας, των επιλογών που οδήγησαν στην καταστροφή με το ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, τις 3500 αυτοκτονίες, τα κλεισίματα επιχειρήσεων και καταστημάτων με μαζικές απολύσεις κηρύσσοντας ανεπιθύμητη την Άνγκελα Μέρκελ και τις βάρβαρες πολιτικές της τρόικας και της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ. 
   Το ΣΕΚ Χανίων καλεί την εργατική τάξη και τη νεολαία να οργανώσουν και να συμμετέχουν και στα Χανιά, όπως και σε κάθε πόλη, στη στάση εργασίας και στην συγκέντρωση στην πλατεία Αγοράς την Τρίτη 9 Οκτωβρίου ενάντια στην επίσκεψη Μέρκελ, ενάντια στα Μνημόνια της χρεοκοπίας και την ΕΕ της φτώχειας, του φασισμού της Χρυσής Αυγής, του ρατσισμού και του πολέμου. 
   Ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε τη διαγραφή του χρέους, την κρατικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από εργατικό έλεγχο, την απαγόρευση των απολύσεων. Να απαιτήσουμε να μην περάσουν τα νέα μέτρα σφαγείο και να καταργηθούν τα Μνημόνια της εξαθλίωσης. Να οργανώσουμε το απεργιακό κίνημα από τα κάτω με απεργιακές επιτροπές σε κάθε χώρο δουλειάς, να κάνουμε δικό μας το σύνθημα "Ανυπακοή, απεργία διαρκή" και να ανοίξουμε την προοπτική για την δική μας εναλλακτική λύση απέναντι στις Τρόικες και τα Μνημόνια. 

Χανιά, 8/10/2012 

ΣΕΚ, πυρήνας Χανίων


Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

Εκδήλωση - συζήτηση: «Η άνοδος της Αριστεράς»





Εκδήλωση - συζήτηση με θέμα: «Η άνοδος της Αριστεράς» διοργανώνει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ) την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου και ώρα 7.30 μμ στο καφέ Γωνιά των Αγγέλων στο Ενετικό Λιμάνι των Χανίων.

ΣΕΚ, πυρήνας Χανίων 




Διαβάστε εδώ το άρθρο του Πάνου Γκαργκάνα στο περιοδικό «Σοσιαλισμός από τα Κάτω» (τεύχος Νο 94) που παρεμβαίνει στη συζήτηση για την σχέση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.






Η εκρηκτική άνοδος της Αριστεράς στο διπλό γύρο εκλογών του Μάη και του Ιούνη στην Ελλάδα γέννησε ελπίδες διεθνώς. Η προοπτική ότι μια Αριστερά που τοποθετείται πέρα από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία μπορεί να βρεθεί στην κυβέρνηση μιας χώρας, όχι κάπου στη Λατινική Αμερική αλλά μέσα στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, την Ευρωζώνη, κέντρισε τη φαντασία και ανέβασε τους ορίζοντες χιλιάδων αγωνιστών.
Ζητήματα που μπορεί να θεωρούνταν «κλειστά», ακόμη και μέσα στις σημερινές συνθήκες βαθιάς κρίσης του καπιταλισμού, ξαφνικά απέκτησαν χειροπιαστή επικαιρότητα. Μέχρι πού μπορούν να φτάνουν οι φιλοδοξίες της Αριστεράς; Ποιοί είναι άμεσοι και ποιοί πιο μακρινοί στόχοι; Πώς πρέπει να είναι οργανωμένη η Αριστερά; Ποιές είναι οι σχέσεις ανάμεσα στα διάφορα ρεύματά της; Όλα αυτά τα ερωτήματα, παλιά και νέα, ξαναμπήκαν στο τραπέζι. Και φυσιολογικά αυτό ζωντανεύει τη συζήτηση στους κόλπους του κόσμου που παλεύει.
Μοιραία, στο κέντρο της συζήτησης βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ χάρη στην εκτίναξή του από το 4 στο 27%. Αυτό μπορεί να δημιουργεί δυσκολίες για τους συντρόφους στα διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη που αναζητούν πληροφόρηση για την προέλευση, την ιστορία και τη στάση των διαφόρων ρευμάτων της Αριστεράς στην Ελλάδα. Λειψή πληροφόρηση, δημοσιογραφικά στερεότυπα και πολλά άλλα εμπόδια στέκονται ανάμεσα στις αναζητήσεις συντρόφων του διεθνούς κινήματος και στα πραγματικά δεδομένα της συζήτησης που ανοίγει.
Στο εσωτερικό, όμως, πολλά από αυτά τα εμπόδια δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Εδώ, οι διαφωνίες και οι συμφωνίες μπορούν να ξεδιπλωθούν σε πιο στέρεο έδαφος. Ας σταθούμε, λοιπόν, σε αυτό το κομμάτι. Και πιο συγκεκριμένα στο τμήμα εκείνο που θεωρεί ότι η υπόλοιπη αριστερά θα έπρεπε να συσπειρωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και αυτός πήρε το προβάδισμα στις εκλογές.
Τι επιχειρήματα ακούγονται από αυτές τις απόψεις;
Ο Ευτύχης Μπιτσάκης σε ομιλία που έκανε σε φεστιβάλ στη Γεωπονική και δημοσιεύτηκε και στο Πριν, μιλάει με τον εξής τρόπο:
«Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη σειρά της, θέτει ως όρο συνεργασίας την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. Αρνείται τη συνεργασία στο όνομα του μεσοπρόθεσμου στόχου. Και παραπέρα. Στο χώρο αυτό κυριαρχεί η άποψη ότι μια τέτοια συνεργασία θα είχε ως συνέπεια να αφομοιωθούν επαναστατικές δυνάμεις, από τη σοσιαλδημοκρατία, ειδικά από τη δεξιόστροφη ηγεσία του ΣΥΝ.
Τόσο τρομερός είναι λοιπόν αυτός ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ και τόση λίγη εμπιστοσύνη έχουν οι οπαδοί της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις δυνάμεις τους και στη δύναμη των επιχειρημάτων τους; Τόσο πολύ αγνοούν τη δύναμη της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ; Τι είναι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ; Το άμεσο πρόγραμμα του είναι ρεφορμιστικό. Υπάρχει όμως ρεφορμισμός και ρεφορμισμός. Κατ’ αρχήν, στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, πολλάκις διατυπωμένος προφορικά και γραπτά είναι ο σοσιαλισμός: «σοσιαλισμός με δημοκρατία», πλεονασμός έστω ο δεύτερος όρος, σοσιαλισμός σχεδόν εξίσου αόριστος με τον σοσιαλισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παγιωμένη κατάσταση; Ακόμα χειρότερα: βαδίζει προς την αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας; Θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ; Οι Κασσάνδρες ξεχνούν και στην περίπτωση αυτή τη διαλεκτική: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυτασικό μόρφωμα. Πεδίο δυνατοτήτων. Υπάρχει η δεξιόστροφη τάση. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένοι ή τον ψηφίζουν αγωνιστές της Αντίστασης, του εμφυλίου, της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού κινήματος, των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων. Πού θεμελιώνεται λοιπόν η άποψη της σύγχρονης Κασσάνδρας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το Νέο ΠΑΣΟΚ, η σημερινή σοσιαλδημοκρατία;».
Και σε άλλο σημείο προσθέτει:
«Ποιοι θα μπορούσαν σήμερα να είναι οι ενδιάμεσοι στόχοι; Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα; Ένας από αυτούς: έξω από το ευρώ. Έξω από την Ε.Ε. Εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες. Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι υπέρ της εξόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία του ευρωκομμουνισμού, είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και στην Ε.Ε., με στόχο το μετασχηματισμό της σε «Ευρώπη των Λαών». Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη θέση δεν έχει θεμελιωθεί συγκεκριμένα, επιστημονικά».
Εδώ το κυρίαρχο επιχείρημα μοιάζει να είναι η ρευστότητα του εγχειρήματος και το αόριστο των ζητημάτων. Ο σοσιαλισμός δεν έχει προσδιοριστεί, το μέσα ή έξω από την ΕΕ δεν έχει τεκμηριωθεί, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι κόσμος των αγώνων και ανήκει σε ένα σχήμα που είναι «πεδίο δυνατοτήτων».
Είναι, όμως, έτσι;

Βάση και ηγεσία

Ο κόσμος που τοποθετείται στον ΣΥΡΙΖΑ και τον ψηφίζει έχει αναμφίβολα τη σύνθεση που αναφέρει ο σύντροφος Ευτύχης. Αλλά το ίδιο ισχύει και για τον κόσμο του ΚΚΕ. Αμφιβάλει κανείς ότι εκεί «είναι ενταγμένοι ή τον ψηφίζουν αγωνιστές της Αντίστασης, του εμφυλίου, της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού κινήματος, των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων»; Μπορούμε, όμως, από αυτό να συμπεράνουμε ότι το ΚΚΕ είναι «πεδίο δυνατοτήτων»; Όχι βέβαια. Γιατί ένα κόμμα δεν είναι μόνο ο κόσμος της βάσης του, αλλά και η ηγεσία του, η δομή του, το πρόγραμμα και η ιδεολογία του.
Το ΠΑΣΟΚ για πολλά χρόνια μπορούσε να ισχυρίζεται εξίσου πειστικά ότι η σύνθεση των ψηφοφόρων του είχε ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά και πολλές φορές χρησιμοποιούσε τις ίδιες ή παρόμοιες εκφράσεις για τις γενιές της Αντίστασης, του 114 και του Πολυτεχνείου. Αλλά όλοι ξέρουμε ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έφτασε στο σημείο να κάνει αυτή τη βάση να φεύγει με κατάρες από αυτό το κόμμα.
Σημαίνει αυτό ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την ίδια τύχη; Κανένας δεν το εύχεται αυτό. Αρκετά πληρώσαμε τόσες δεκαετίες μια εμπειρία που κατάστρεψε το κίνημα της Μεταπολίτευσης. Αλλά για να μην επαναληφθεί η εμπειρία χρειάζονται ισχυρές εγγυήσεις στον χαρακτήρα του “νέου εγχειρήματος”. Υπάρχουν;
Εδώ οι ασάφειες και οι αγνωστικισμοί δεν βοηθούν. Το «πολυτασικό» του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί απλά να είναι το αντίστοιχο του «πολυσυλλεκτικού» ΠΑΣΟΚ. Κλασικά, ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμονές των εκλογών του 1981 καλούσε ταυτόχρονα τον Γεώργιο Μαύρο και τον Μανώλη Γλέζο να στρατευτούν μαζί για τη νίκη του «Σοσιαλισμού στις 18». Δεν είναι ο πλουραλισμός, λοιπόν, που θα μας λύσει το πρόβλημα. Χρειάζεται πολιτική ουσία.
Χρειάζεται η αναφορά στο Σοσιαλισμό να μην είναι φορτισμένη με τα βαρίδια του «δημοκρατικού» κοινοβουλευτικού δρόμου. Ακόμη και αν δεχτούμε ότι η σοσιαλιστική προοπτική έχει ανάγκη από περισσότερη επεξεργασία, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η «αοριστία» του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το θέμα είναι ίδια με της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γιατί αναζητούν την συγκεκριμενοποίηση σε διαφορετικές κατευθύνσεις: οι μεν στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού, οι δε στα πλαίσια μιας εργατικής δημοκρατίας. Έχουμε να κάνουμε με δυο στρατηγικά διακριτά ρεύματα και δεν έχει νόημα να κουκουλώσουμε αυτή τη διαφορά συγχωνεύοντάς τα αυθαίρετα. Μπορούμε να μιλάμε για κοινή δράση και συνεργασία, αλλά όχι για ενιαίο φορέα.
Σε αυτή τη βάση μπορεί να προχωρήσει η συζήτηση για τους πιο άμεσους στόχους. Εδώ, χρειάζεται το μέσα ή έξω από την ΕΕ να μην είναι ζήτημα ανοιχτό «προς επιστημονική τεκμηρίωση» σε κάποιο μέλλον. Γιατί, ως προς αυτό το ζήτημα τουλάχιστον, το μέλλον είναι ήδη εδώ. Η δεύτερη προεκλογική περίοδος από τον Μάη στον Ιούνη κυριαρχήθηκε από το σφυροκόπημα της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη ακριβώς σε αυτό το σημείο. «Ευρώ ή θάνατος» ήταν το λάβαρο του Σαμαρά, της Μέρκελ και των φίλων τους. Και να ήθελε η Αριστερά να το αφήσει ανοιχτό, οι αντίπαλοι δεν είχαν, ούτε έχουν, καμιά διάθεση να την αφήσουν.
Στο σημείο αυτό, έρχεται να παρέμβει μια άλλη σειρά επιχειρημάτων. Γράφει ο Στάθης Κουβελάκης στην «Ανοιχτή Επιστολή» που έστειλε στην εφημερίδα Socialist Worker του Λονδίνου στις 29 Μάη 2012:
«Παραμένει σωστό ότι μοιάζει εξαιρετικά απίθανο να μην αντιδράσει η ΕΕ, η οποία εκπροσωπεί τα συμφέροντα των δανειστών της Ελλάδας και γενικότερα του Ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφάλαιου, σε μια μονόπλευρη έξοδο από το πλαίσιο της λιτότητας που βασίζεται στο Μνημόνιο.
Πρόσφατες δηλώσεις ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν ότι υπάρχει συναίσθηση για την αναγκαιότητα ενός σχεδίου για αυτή την περίπτωση, αλλά το περίγραμμά του παραμένει πολύ ασαφές, καθώς θα συνεπαγόταν σχεδόν αναπόφευκτα την έξοδο από το ευρώ και την άμεση αθέτηση πληρωμής του χρέους.
Τα δύο λογικά ενδεχόμενα που προκύπτουν σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές και ηγείται στην επόμενη κυβέρνηση είναι είτε υποταγή και υπαναχώρηση από τις δεσμεύσεις για ακύρωση του Μνημονίου, πράγμα που θα σήμαινε απέραντη καταστροφή όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά για όλη τη ριζοσπαστική αριστερά και επιπλέον για τον ελληνικό λαό, είτε η εμπλοκή σε μια παρατεταμένη μάχη η οποία θα οδηγούσε σχεδόν βέβαια σε αποτελέσματα πέρα από τους τρέχοντες στόχους που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μια τέτοια εξέλιξη θα αντιστοιχούσε, νομίζω, σε αρκετά γνωστά στην ιστορία σχήματα διαδικασιών κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής, όπου η δυναμική των καταστάσεων, εξωθούμενη βέβαια από την πίεση λαϊκών κινητοποιήσεων, σπρώχνει πρωταγωνιστές (ή τουλάχιστον ορισμένους από αυτούς) πέρα από τις αρχικές τους προθέσεις. Αυτό είναι που τρομάζει πάνω απ’ όλα τις κυρίαρχες δυνάμεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και εξηγεί την υστερική εκστρατεία κατά του ΣΥΡΙΖΑ και κατά της προοπτικής που ανοίγει μια πιθανή άνοδός του στην εξουσία».

Ρεφορμιστική αριστερά

Αν ο σύντροφος Μπιτσάκης αφήνει ανοιχτό το τι είναι και τι δεν είναι τεκμηριωμένο για την ΕΕ, ο σύντροφος Κουβελάκης θεωρεί (σωστά) δεδομένη τη σύγκρουση και ευελπιστεί ότι η δυναμική της θα σπρώξει τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το καθήκον του. Είναι βάσιμη μια τέτοια ελπίδα; Και πόσο έχουμε θετικές ενδείξεις από τη μέχρι τώρα πορεία των πραγμάτων;
Οι απαντήσεις είναι δυστυχώς αρνητικές. Ιστορικά, ηγεσίες σημαδεμένες από τον ρεφορμισμό, ακόμη και όταν έχουν βρεθεί στη δίνη συγκρούσεων πέρα από τα αναμενόμενά τους, έχουν παίξει αρνητικό ρόλο. Αυτό υπάρχει σαν εμπειρία από τα «μικρά καθημερινά» μέχρι καταστάσεις επαναστατικές. Σχεδόν κάθε εργάτης ξέρει ότι ακόμη και όταν ξεπεραστούν οι γραφειοκρατικές αναστολές και φτάσει η ώρα της απεργίας, μια συμβιβαστική ηγεσία αναζητάει τον τρόπο για να την κλείσει και όχι τον τρόπο για να νικήσει. Και αν πάμε στη μεγάλη κλίμακα των επαναστάσεων, σχεδόν κάθε αριστερός ξέρει ότι άλλο Λένιν και άλλο Κερένσκι, άλλο Έμπερτ και άλλο Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Το ζήτημα του σωστού χαρακτηρισμού ενός πολιτικού σχηματισμού, αν έχει ρεφορμιστικό χαρακτήρα ή όχι, δεν είναι μια σχολαστική αναζήτηση κάποιων κολλημένων. Είναι ζωτικής σημασίας για την προοπτική του εργατικού κινήματος. Δεν μπορούμε να υπεκφύγουμε το ερώτημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σχηματισμός της ρεφορμιστικής αριστεράς ή όχι.
Η απάντηση βρίσκεται πρώτα απ’ όλα στην καταγωγή του. Όσο κι αν κάποιες συνιστώσες του προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν τη δική τους συμβολή, γεγονός παραμένει ότι κορμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Συνασπισμός, ένα κόμμα συνώνυμο με τη μεταρρυθμιστική στρατηγική στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Το κόμμα που οι ιδρυτικές του αρχές οφείλονται στον Λεωνίδα Κύρκο, ο οποίος ποτέ δεν ντράπηκε για τον ρεφορμισμό του. Υπάρχει, ναι ή όχι, μια ιστορική συνέχεια ανάμεσα στον Κύρκο, τη Δαμανάκη, τον Κωνσταντόπουλο, τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα; Η απάντηση είναι ναι και η ηγεσία του ΣΥΝ τιμάει αυτή την ιστορική προέλευσή της. Όσο για ορισμένες συνιστώσες που θεωρούν ότι αυτή η συνέχεια διακόπτεται από κάποια αριστερή στροφή, πού τοποθετούν τον Τσίπρα σε σύγκριση με τον Αλαβάνο; Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι ο Αλαβάνος βρίσκεται στα αριστερά του Τσίπρα; Η θεωρία ότι ένα ασχημόπαπο μεταμορφώθηκε σε έναν όμορφο κύκνο ανήκει στον κόσμο των παραμυθιών, όχι της πολιτικής.
Και αν έρθουμε στην πιο πρόσφατη εξέλιξη, στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, η προσθήκη στελεχών που (προς τιμή τους) έσπασαν από το ΠΑΣΟΚ δεν αναιρεί, αλλά ενισχύει τον μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα του εγχειρήματος. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι π.χ. ο Αλέξης Μητρόπουλος έφερε μαζί του μια πτέρυγα που είναι πιο ριζοσπαστική από τον παραδοσιακό ΣΥΝ, ούτε ότι είναι αμελητέος και δεν επηρεάζει τον χαρακτήρα της κοινής προσπάθειας. Άλλωστε, φρόντισε ο ίδιος να δώσει στίγμα με την πρόσφατη επιστολή του που διαμαρτύρεται για τις δηλώσεις Λαφαζάνη περί χρεοκοπίας. Η δεξιά πτέρυγα εντός του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ενισχύεται και το δείχνει με πολλούς τρόπους.
Πολλοί βιάζονται να ξεχάσουν (ή να ξεχάσει ο κόσμος) ότι τμήμα της αριστερής κυβερνητικής πρότασης Τσίπρα ήταν και η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη. Ποιόν άραγε θα ενίσχυε η παρουσία αυτής της δύναμης που τόσο πρόθυμα στηρίζει σήμερα Σαμαρά και Βενιζέλο;
Δικαιολογημένα ο Ευτύχης Μπιτσάκης μιλάει για ρεφορμισμό, έστω κι αν τον θεωρεί (λαθεμένα) αναστρέψιμο. Δικαιολογημένα ο Στάθης Κουβελάκης γράφει ότι το ένα ενδεχόμενο είναι η υποταγή και η αθέτηση των υποσχέσεων, γιατί αυτές οι τάσεις είναι ορατές ήδη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Ας αφήσουμε προς το παρόν τις χειρονομίες της προεκλογικής περιόδου, όταν ο Τσίπρας έδινε συγχαρητήρια στη ΓΑΔΑ για την «ηπειρώτικη ψυχραιμία» της ηγεσίας της, ή όταν αρθρογραφούσε στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς για να καθησυχάσει τους τραπεζίτες. Ας πούμε ότι εκείνα ήταν ολισθήματα κάτω από την πίεση της υστερικής επίθεσης εκείνων των ημερών.
Μετά τις εκλογές, σε ποια λογική λογοδοτούν οι δηλώσεις στο Ρόιτερς ότι «δεν θα καλέσει τους υποστηρικτές του να βγουν στους δρόμους» αν όχι σε μια κλασική ταχτική κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης που παραπέμπει τα πάντα στο «όταν γίνουμε κυβέρνηση»; Η συλλογιστική αυτή επιβεβαιώθηκε και με την περιβόητη δήλωση Σκουρλέτη ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι προσεκτικά στις δηλώσεις τους, γιατί αλλιώς μιλάς σαν κόμμα του 4% και αλλιώς από τα ύψη του 27%. Τι άλλο εκτός από δεξιά προσαρμογή υποδηλώνει αυτή η τοποθέτηση; Η προσπάθεια να πέσει σιωπητήριο σε κάθε αριστερή φωνή έχει γίνει συστηματικά και από τον Παπαδημούλη και από τη Δούρου σε κάθε ευκαιρία.
Αν αυτά μοιάζουν «διαδικαστικά» ή «τακτικίστικα», εξίσου ανησυχητικά είναι τα κρούσματα στο πολιτικό περιεχόμενο της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Η συνάντηση του Τσίπρα με τον Πρόεδρο του Ισραήλ Σιμόν Πέρες όχι μόνο έγινε χωρίς επίσημες δηλώσεις και ανακοινώσεις, αλλά σοκάρισε δικαιολογημένα όλο τον κόσμο της αριστεράς που δίνει τις μάχες του ενάντια στον αποκλεισμό της Γάζας και τα άλλα εγκλήματα του Ισραήλ και ενάντια στις κοινές ελληνοϊσραηλινές ασκήσεις και «ενεργειακές» συνεργασίες.
Στην οικονομική πολιτική, ο Σταθάκης έχει τη δυνατότητα να δίνει συνεντεύξεις υπέρ των σχεδίων της ΕΕ για «τραπεζική ένωση» (στην La Tribune, βλέπε http://www.latribune.fr/actualites /economie/union-europeenne/20120629 trib000706497/-syriza-est-favorable-a-une-union-bancaire-en-europe-.html) και όχι μόνο δεν τον ανακαλεί κανείς στην τάξη, αλλά γίνεται βασικός ομιλητής στην ημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ για τις τράπεζες. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει κατ’ επανάληψη προτείνει κοινή δράση για την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος χωρίς ούτε ένα ευρώ αποζημίωση για τους μεγαλομέτοχους που το έχουν καταστρέψει. Αλλά βρίσκουμε απέναντι απόψεις που βλέπουν πλεονεκτήματα στη διάσωση του τραπεζικού συστήματος από την ΕΕ, έστω κι αν η ΕΕ «εκπροσωπεί τα συμφέροντα των δανειστών της Ελλάδας και γενικότερα του Ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφάλαιου», για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Στάθη Κουβελάκη.
Δεν έχει νόημα να μακρύνουμε κι άλλο την απαρίθμηση τέτοιων κρουσμάτων. Το πραγματικό ζήτημα που αναδεικνύεται είναι ποιος και πώς μπορεί να σταματήσει αυτές τις τάσεις. Εδώ, η κλασική απάντηση που έρχεται από μέσα ή γύρω από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ είναι «ελάτε κι εσείς να ενισχύσετε τις αριστερές φωνές». Πρόκειται για αυταπάτη. Η δυνατότητα να αντιδρούμε από κοινού σε δεξιά ολισθήματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ενισχυθεί υποτάσσοντας και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο εσωτερικό του. Αντίθετα, η ύπαρξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ανεξάρτητου πόλου διευκολύνει τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (και όλης της Αριστεράς) που θέλει να παλέψει.

Κοινή αντίσταση

Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Ήδη στο μικρό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από τις εκλογές οι δυνάμεις που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και πρώτο-πρώτο το ΣΕΚ) έχουν δώσει δείγματα γραφής σε αυτή την κατεύθυνση. Ας σταθούμε σε τρία μόνο παραδείγματα.
Περίπτωση πρώτη, η απεργία στη Χαλυβουργία. Στις κρίσιμες τελευταίες μέρες της απεργίας ποιές δυνάμεις καλούσαν όλο τον κόσμο να σταθεί στο πλευρό των απεργών και να τους βοηθήσει να συνεχίσουν; Το ΠΑΜΕ καλούσε για συμπαράσταση, αλλά πρότεινε τη λήξη της απεργίας. Εμείς ήμασταν και στον Ασπρόπυργο και στην Ομόνοια στις 23 Ιούλη διαδηλώνοντας πλάι στους απεργούς και στην κρίσιμη συνέλευση με πρόταση συνέχισης του αγώνα. Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ πού ήταν;
Περίπτωση δεύτερη, η απεργία ενάντια στο ξεπούλημα της ΑΤΕ. Οι εργαζόμενοι έδειξαν την αποφασιστικότητά τους μέσα στο καμίνι των πρώτων δυο βδομάδων του Αυγούστου. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησαν στο κλείσιμο της απεργίας. Το μόνο στήριγμα για τον κόσμο που ήθελε να συνεχίσει ήταν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Περίπτωση τρίτη, η αντίσταση στο κοινό πογκρόμ Δένδια-Χρυσής Αυγής μέσα στον Αύγουστο. Ποιές δυνάμεις πρωτοστάτησαν και στήριξαν το μαζικό συλλαλητήριο στις 24 Αυγούστου που έβγαλε χιλιάδες διαδηλωτές στην Ομόνοια και το Σύνταγμα;
Ο ρόλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σαν πρωτοπόρας δύναμης που μπαίνει μπροστά για να ενώσει και να δώσει σάρκα και οστά στην κοινή διάθεση για αντίσταση στις επιθέσεις είναι καταγραμμένος και δοκιμασμένος. Και δεν είναι χτεσινός. Όσο πίσω κι αν γυρίσουμε, θα βρούμε τις δυνάμεις που συγκρότησαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ανοίγουν δρόμους για το κίνημα και να προσπαθούν να συσπειρώσουν σε αυτή την κατεύθυνση και τον κόσμο του ΣΥΝ και του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ. Θυμηθείτε τις φοιτητικές καταλήψεις του 2006-7 και το ρόλο των ΕΑΑΚ, το αντιπολεμικό κίνημα του 2003 και το ρόλο της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, την πολιορκία των G8 το 2001 και το ρόλο της Πρωτοβουλίας Γένοβα, για να μην πάμε πιο πίσω. Είμαστε τμήμα ενός ιστορικού ρεύματος που έχει τις ρίζες του στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και συμπεριλαμβάνει τις ρήξεις της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού με το κόμμα της το 1979 και της ΚΝΕ με το ΚΚΕ το 1989.
Υπάρχουν χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές από όλο το φάσμα της Αριστεράς και από τον κόσμο που έσπασε με το ΠΑΣΟΚ, που έχουν εμπειρίες και δεσμούς κοινής δράσης με τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αποτελούν έναν κορμό που όταν μπαίνει σε κίνηση μπορεί να ξεσηκώνει δυνατά κινήματα αντίστασης στις κάθε λογής επιθέσεις αλλά και στις συμβιβαστικές τάσεις. Εδώ βρίσκεται η ελπίδα, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία. Αυτή είναι μια κατάκτηση πολύτιμη για το κίνημα που χρειάζεται να την υπερασπίσουμε. Εδώ βρίσκεται ο πραγματικός λόγος που κάνει παράγοντες σαν τον Παπαχελά να γράφουν για εφιαλτικά σενάρια:
«Το εφιαλτικό σενάριο θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να κατηγορεί τον κ. Σαμαρά και τη σημερινή κυβέρνηση για «προδοσία» και «κακή επαναδιαπραγμάτευση», η κυβέρνηση να μην αντέξει, να έλθει όντως ο κ. Τσίπρας στην εξουσία και να προσγειωθεί και εκείνος πολύ απότομα, οπότε πλέον θα έχει έλθει η ώρα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των άλλων πιο «αυθεντικών» αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων» (http://news.kathimerini.gr/ 4dcgi/_w_articles_columns_2_01/07/2012_487558).
Είναι τελείως εξωπραγματικές οι αιτιάσεις που χρεώνουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με σεχταρισμό «σαν μικρό ΚΚΕ». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει το μέγεθος του ΚΚΕ και δεν θα μπορούσε να έχει τόσο έντονη παρουσία μέσα στο κίνημα αν δεν λειτουργούσε ανοιχτά και ενωτικά, στον αντίποδα του πραγματικού σεχταρισμού. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η ηγεσία του ΚΚΕ εξαπολύει μύδρους κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακριβώς σε αυτό το σημείο. Το μετεκλογικό τεύχος της ΚΟΜΕΠ αφιερώνει πάνω από είκοσι σελίδες σε αυτή την πολεμική καταγγέλλοντας ότι: «Οι δυνάμεις ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκαν στενά στο κίνημα, πρώτα απ’ όλα στο εργατικό συνδικαλιστικό, αλλά και στα πανεπιστήμια, στους χώρους εκπαίδευσης γενικότερα και αλλού. Σε πολλές περιπτώσεις η συνεργασία φτάνει μέχρι και τη συγκρότηση κοινών σχημάτων». Είναι γνωστό ότι η ηγεσία του ΚΚΕ συνηθίζει να χτυπάει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως «13η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ».
Ματαιοπονούν, λοιπόν, όσοι προσπαθούν να απομονώσουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ με το επιχείρημα «αφού δεν μπαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ είναι σέκτα». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και διατηρεί την ανεξαρτησία της και κινείται ενωτικά με τον κόσμο που θέλει να παλέψει, γι’ αυτό και δέχεται τα πυρά και από τις δυο παραδοσιακές - ρεφορμιστικές ηγεσίες.
Κλείνοντας αυτό το άρθρο, ας επιστρέψουμε ξανά στα ζητήματα προοπτικής. Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ κεντράρει στην προοπτική μιας κυβέρνησης της αριστεράς και υποτάσσει τα πάντα στο κέρδισμα των επόμενων εκλογών, όποτε προκύψουν. Υπάρχουν μάλιστα απόψεις (που αυτοτοποθετούνται πέρα από τους παραδοσιακούς θιασώτες του κοινοβουλευτικού δρόμου) οι οποίες θεωρητικοποιούν αυτή την αντιμετώπιση ως εξής: αν δεν έχουν την κυβέρνηση με το μέρος τους, οι εργάτες δεν μπορούν ούτε τις συλλογικές συμβάσεις να υπερασπίσουν, αφού οι εργοδότες επικαλούνται τα μνημόνια που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις. Ή, λένε κάποιοι άλλοι, το όπλο της απεργίας έχει εξασθενίσει μέσα σε συνθήκες τόσο άγριας κρίσης, άρα ο κόσμος στρέφεται στην αναζήτηση κυβερνητικής λύσης.
Αν θεωρήσουμε ότι η μαζική στροφή του κόσμου προς τα αριστερά οφείλεται σε αδυναμία πάλης στους χώρους δουλειάς, θα κάνουμε το μεγαλύτερο λάθος. Διπλό λάθος. Η μαζική ψήφος για την Αριστερά είναι έκφραση ριζοσπαστικοποίησης, καρπός των συγκλονιστικών αγώνων της τελευταίας τουλάχιστον διετίας, οι οποίοι ανέβασαν (και όχι κατέβασαν) την αυτοπεποίθηση της εργατικής τάξης. Αλλά πέρα από το πώς φτάσαμε ως εδώ, πιο σημαντικό θα είναι το λάθος να φανταζόμαστε ότι μια κυβέρνηση της αριστεράς μπορεί να στηριχτεί σε χώρους δουλειάς που έχουν παραιτηθεί από το όπλο της απεργίας. Η αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων θα ήταν περίπατος σε μια τέτοια περίπτωση. Αλλά, ευτυχώς, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι.

Όχι αναμονή

Υπάρχει, λοιπόν, μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτούς που καλλιεργούν την αναμονή μέχρι τις επόμενες εκλογές και σε αυτούς που οργανώνουν τις μάχες εδώ και τώρα, από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, από σχολείο σε νοσοκομείο, από γειτονιά σε γειτονιά.
Σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή, η ηγεσία του ΚΚΕ βρίσκεται από την ίδια μεριά με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσους όρκους κι αν δίνει στην «εργατική-λαϊκή εξουσία». Η βασική θέση του ΚΚΕ είναι ότι οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί (όπως φάνηκε και από το εκλογικό αποτέλεσμα που ήταν αρνητικό για το κόμμα), και άρα η προοπτική της ανατροπής είναι μακρινή. Μέσα από άλλη διαδρομή, και αυτή η ηγεσία φτάνει στο ίδιο συμπέρασμα: «για την ώρα, δεν μας παίρνει».
Έχουμε σύγκλιση των παραδοσιακών ηγεσιών στη γραμμή της αναμονής: στην προσδοκία της κάλπης, λένε οι μεν, στην αλλαγή των συσχετισμών λένε οι δε. Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Το ΚΚΕ δεν είναι απλά ένα σεχταριστικό κόμμα. Είναι ένα κόμμα της ρεφορμιστικής αριστεράς που περνάει σεχταριστική περίοδο. Στην ιστορία του από τη δεκαετία του 1930 και μετά έχει πολλές εναλλαγές ανάμεσα στο σεχταρισμό και τις πιο πλατιές συνεργασίες. Αλλά είτε στη μια εκδοχή, είτε στην άλλη, ο ρεφορμισμός είναι το κυρίαρχο στοιχείο που πάντα παραπέμπει το ζήτημα της εξουσίας των εργατών σε κάποιο άλλο στάδιο.
Το ζητούμενο, δηλαδή, δεν είναι να ξορκίζουμε το σεχταριστικό ΚΚΕ και να εξωραϊζουμε τον ενωτικό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να επιδιώκουμε την κοινή δράση με όλο τον κόσμο της Αριστεράς. Η προοπτική του σοσιαλισμού, της ανατροπής του καπιταλισμού και της εργατικής εξουσίας χτίζεται μέσα από την ενιαιομετωπική δράση των εργατών ενάντια στις καπιταλιστικές επιθέσεις ξεπερνώντας τις αναστολές των ρεφορμιστικών ηγεσιών. Κάθε απεργία αυτή την περίοδο, κάθε συλλογική μάχη ενάντια στις περικοπές και τις ιδιωτικοποιήσεις είναι ταυτόχρονα ένα καρφί για την συγκυβέρνηση του Σαμαρά και ένα βήμα στην πορεία της εργατικής τάξης προς τη δική της εναλλακτική λύση. Εδώ μετριέται η συμβολή των επαναστατών και γύρω από αυτό θα κριθούν οι κρίσιμες μάχες που έχουμε μπροστά μας σήμερα.

Η άνοδος της Αριστεράς - Σοσιαλισμός από τα Κάτω Νο 94